De wereld volgens…

We schrijven 27 februari 2012.

Job Cohen

Job Cohen kondigde onlangs zijn vertrek uit de Tweede Kamer aan. Hij is niet langer partijleider van de PvdA. Om heel eerlijk te zijn ben ik daar niet rouwig om. Hoewel Job als een zeer sympathieke man op mij over komt blijkt hij overduidelijk niet geschikt voor de felle, vaak op de persoon gerichte, debatten in de Tweede Kamer (TK voor intimi). Goed, Job weg. Op zoek naar kandidaten voor het partijleiderschap.

Even, heel even, hielden de leden van de PvdA zich rustig. Diederik Samson en Martijn van Dam konden zich als jonge honden niet langer inhouden; zij stelden zich kandidaat.

Een dag later voegde Ronald Plasterk zich bij dit rijtje. Drie heren. Naar eigen zeggen onderscheiden zij zich door leeftijd, kennis en ervaring. Op het moment dat deze heren zich presenteerden begon ik zelf, uiteraard, al na te denken over wie ik het meest geschikt acht. Ik heb Ronald altijd een zeer intelligente, integere man gevonden die heel goed kan zeggen wat hij denkt en wat hij vindt. In een debat staat hij zijn mannetje zeg maar. Diederik, die ik me nog goed kan herinneren uit zijn “Green Peace” tijd, is naar mijn idee nog teveel te vergelijken met een pitbull. Té vastberaden, té veel wilskracht, misschien zelfs té veel bezig met carière maken. En dan hebben we nog Martijn. Ik ken hem niet. Nooit gezien, nooit van gehoord. En als ik hem al gezien of gehoord heb is dat dus overduidelijk niet blijven hangen. Dus voor mij de volgende tussenstand:

Ronald op één direct gevolgd door Diederik. Ergens in de verte pakt Martijn zijn biezen. Einde politiek?

Eén voor één werden de kandidaten uitgenodigd aan de fel begeerde tafel van Pauw en Witteman. Het programma, dat door de VARA wordt gebracht, is bij mij zeer favoriet. De stijl bevalt me en ze hebben zoals ze zelf zeggen “actuele” gasten. Diederik en Martijn kwamen trouwens samen, maar dat was ook vooral omdat ze zich nagenoeg gelijktijdig kandidaat stelden. Leuk interview over de inhoud, de PvdA en de persoontjes; hoe staan zij in de politiek en waarom zou de PvdA-achterban hun stem verdienen?

Nebahat Albayrak

Een dag later was Ronald aan de beurt. Hoewel er even gezeurd werd over zijn leeftijd (hij is duidelijk wat ouder dan Diederik en zeker ouder dan Martijn) werd er toch vooral een beroep gedaan op zijn kennis en ervaring. Even charmant als altijd wist Ronald zich prima staande te houden en ging hij zoals hij kwam: met een welgemeende glimlach.

Hoe anders was de uitzending op 27 februari, gisteren dus.

Nebahat Albayrak was te gast naast onder meer Femke Halsema. Beide vrouwen hebben al lang mijn respect. Ik vind ze er niet alleen goed uitzien, ze zijn zeer kundig in de politiek. Ze weten waar ze voor staan en kunnen dat ook nog eens heel goed over het voetlicht brengen. Het begin van de uitzending heb ik helaas gemist, daar kan ik dus (nog) geen uitspraak over doen. Jeroen Pauw vroeg aan Nebahat of het wat uitmaakt of zij een vrouw is. Hij vroeg dit vooral ook omdat de PvdA de regel heeft dat bij kandidaatstellingen (bijvoorbeeld bij kieslijsten) er evenveel mannen als vrouwen moeten zijn. Dit om evenwicht in de zaak te brengen zeg maar. “Nee hoor, ” antwoordt Nebahat, ” ik vind niet dat dat iets uitmaakt. Ik ga er ook van uit dat de kiezers verstandig genoeg zijn de meest geschikte kandidaat voor de functie te kiezen. Dat zou een vrouw kunnen zijn natuurlijk.”

Ai. Daar had Jeroen geen rekening mee gehouden. Gauw iets anders bedenken.

“Je bent van Turkse komaf, speelt dat in je voordeel denk je?”
Nebahat keek enigszins verontwaardigt maar antwoordde heel kundig: “Het feit dat mijn ouders Turks zijn verandert niets aan mijn kennis en ervaring. Ik geloof niet dat mijn afkomst een rol speelt.”

Jeroen is ondertussen de weg volledig kwijt: “Uit ervaring weet ik dat Turkse vrouwen erg prettig kunnen zijn” (een tijdje geleden wist hij bij “Een kwestie van kiezen” van de RTL te vertellen dat hij zeker met 200 vrouwen het bed gedeeld had).

Zucht.

“Doe nu niet zo arrogant”, riep hij nog.
Iedere poging die Nebahat deed om over “de inhoud” te praten werd snel de kop in gedrukt door een door testosteron gespannen Jeroen Pauw; hij moest en zou haar pakken, NU en HIER!
Femke probeerde nog een beetje te sussen maar zelfs Mijnheer Paul Witteman liet zich in met het spelletje (? het leek wel oorlog!) van Jeroen.

Terwijl ik dit tik staat de tv aan, Pauw en Witteman. Ik weet niet wie de gasten zijn, het geluid staat uit. Eigenlijk ben ik er wel een beetje klaar mee. Arrogante seksistische quasi intelligente ballen.

Bah!

Eindstand:

Nebahat, Ronald, Diederik, Martijn

heel lang niets

ergens in een donker hoekje zien we Jeroen, spelen met zijn…

Bah!